رسیدن به نقطه ای که همه اطرافیان رنگشان برایت عوض شود ... سقوط یا هبوط به بی تفاوتی ... سرد و سنگین شدن با همه ... اینترنت که " ای دی اس ال" نباشداینترنت نمی شود و تو هی به بهانه ای "دی سی " میشوی ... و مغز من هم همینطور ... روی چندین و چند بار دی سی می شود ...

گاهی اشاره ها نفرتت از بعضی ها را به تو تلنگر می زنند ... و تو به آرامی لبخند می زنی ... انگار که هیچ اتفاقی و هیچ تنفری در کار نبوده است ... اما مگر می شود !!! تو می دانی که جایی اتفاقی افتاده است ... حالا هر چقدر هم دور ... نیروی تنفر عجیب نیرویی است از نیروی عشق هم قوی تر ...

می تواند در ثانیه ای تمام خوبی ها را ببلعد ... این روزها سرگردان و گیجم ... توی این چند روز به نتیجه جالبی رسیدم " تنها چاه کن ها ته چاه نیستند ..." کسی باور می کند ؟؟؟ 

امسال سال سوم است ...

پدر دوباره نگاهی به حیاط می کند و میگوید : عجیب است ... کودشان که یکی است هر چهارتا را هم که با هم کاشتم ... تخم شان هم یکیست پس چرا یکی گل نمی دهد و بی بار است؟

مادر می گوید : این درختان مثل فرزندان آدم هستند از همه شان یکسان مراقبت می کنی ولی بازهم این وسط یکی ناخلف می شود ...نفس عمیقی می کشد و به گوشه ای زل می زند...

وقتی کنار درخت می ایستم احساس همذات پنداری عجیبی با او می کنم ... دستی به تنه اش میکشم ... خشکی اش تا مغر استخوانم می رود ... در دلم این سنت شکنی اش را می ستایم ...